TASAVVUF HAKKINDA

Tasav­vuf kısaca nefsi ter­biye etmek­tir. Tarih­çe­sine bakar­sak Pey­gam­ber Efen­di­miz’ in (s.a.v.) bir muha­re­be­den döner­ken “Küçük bir savaş­tan şimdi büyük bir savaşa dönüyoruz.”un esas açık­la­ması tasav­vu­fun miladıdır.

O zaman­lar cenk ve cihat­tan ferdi ola­rak şeri­atın dışında her­hangi bir nef­sani feda­kar­lık yapıl­mazdı. Daha son­ra­ları bu Yüce Pey­gam­be­ri­mi­zin (s.a.v.) o günki sözü hulefa-i raşi­din döne­min­den sonra tasav­vuf, gerek ferdi gerekse top­lum­lar ola­rak yavaş yavaş yeşer­meye baş­ladı. Aynı zamanda Cenab-ı Hak­kın “Siz beni zik­re­din ben de sizi zik­re­de­yim” yüce kela­mıyla da daha kuv­vetli revaç bulmuştur.

Tasav­vufi yol­la­rın gizli ve aşi­karı var­dır. Her ikisi de ehli sün­net vel cemaat nez­dinde meş­ru­dur ve hak­tır. Ferd­ler tasav­vuf yolunu seç­me­se­ler her­hangi bir mesu­li­yet­leri yok­tur. Yal­nız tasav­vuf­tan murad eğer Allah(cc.) yolunda manen yol kat etmek ise tasav­vu­fun dışında kal­mak da ya unut­kan­lık ya da ahmak­lık­tır. Çünkü büyük­ler­den İmam-ı Gazali, İhya-i Ulu­mid­din adlı ese­rinde aynen şunu söylüyor:

“Kendi mem­le­ke­tin­den manevi hoca­sını işa­ret ede­rek eğer bah­set­tiği köy­deki manevi hocam olma­saydı bu mizanı mülkte oku­du­ğum ve okut­tu­ğum kitap­lar beni nar-ı cehen­nem­den kur­ta­ra­ma­ya­caktı.” Tabii ki burada mecazi anlamda söy­lü­yor ve teva­zuyu biz­lere anlat­makta. Çünkü temeli şeri­atla atıl­ma­yan her ne olursa olsun insanı sapık­lık­tan kurtaramaz.İşte bu neden­leki yüz­yı­lar­dır Abdul­ka­dir Gey­lani, Ahmed Er Rıfai, Şah-ı Nak­şi­bendi, Mev­lana, Hacı Bek­taşi Veli, Hacı Bay­ram Veli gibi zat­lar bu ter­tip ve düze­nin öncü­leri olmuşlar.Allah(cc.) onlar­dan razı olsun.
Biz­ler de bu zat­ları baş tacı eder­ken teme­li­miz şeriat Allah(cc.) ve Resulullah(s.a.v.) sev­gisi ile bu yolda kul olmaya çalış­mak­ta­yız. Rab­bı­mız tama­mına erdirsin.